Miesięczne archiwum: Październik 2019

Zakres koncesjonowania działalności gospodarczej w dziedzinie energetyki cieplnej

Prawo działalności gospodarczej – ustawa z dnia 19 listopada 1999 r. – wprowadziło zarówno ograniczenie zakresu koncesjonowanej działalności gospodarczej jak i ujednolicenie zasad koncesjonowania, chociaż regulacje te są – gdy chodzi o zagadnienia koncesjonowania – niejasne. Na tej podstawie Prawo energetyczne utraciło swoją dotychczasową, samodzielną i wyczerpującą regulację prawną w zakresie koncesji „energetycznych”. Uregulowania dotyczące tego samego zagadnienia zawarte w obu ustawach mogą być różnie oceniane i stosowane, a niektóre przepisy Prawa energetycznego będą musza być uznawane za przepisy szczególne w stosunku do konkretnych przepisów Prawa działalności gospodarczej i odwrotnie. Przy powstałych niejasnościach, można przypuszczać, że przepisy Prawa energetycznego będą stosowane tylko w zakresie przez siebie unormowanym, a w kwestiach nie unormowanych (i tylko w tych kwestiach) stosowane będą przepisy Prawa działalności gospodarczej. Taka sytuacja powoduje, że dla oceny przesłanek udzielenia (odmowy udzielenia) koncesji mają „równoległe” zastosowanie z jednej strony przepisy Prawa energetycznego, z drugiej zaś odpowiednie przepisy Prawa działalności gospodarczej.

Prawo energetyczne reguluje zakres działalności gospodarczej objętej koncesjonowaniem (art. 32), zasady udzielania koncesji (art. 32 – 43) oraz ogólne warunki wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesjonowaniem. Określa także ogólnie informacje i dokumenty wymagane do złożenia wniosków o wydanie koncesji (art. 35).

Uwzględniając, przedstawione w Rozdziale II, wątpliwości dotyczących zasadności ustanowienia jako organu koncesyjnego Prezesa URE, w tym i dalszych rozdziałach zakłada się, że uprawnienia Prezesa URE są niekwestionowane.